NENEM BENİM
Süreyya Uri

NENEM BENİM

Bu içerik 29 kez okundu.
Reklam

NENEM BENİM

 

 

Nine sözcüğünü hiç sevmem, benim için de hiç bir anlam ifade etmez. Çünkü benim hiç ninem olmadı...

 Nenem vardı benim, babamın üvey annesi. Öz nenem olsa o kadar sevmezdim belki.

 

Ben onu tanıdığımda romatizmadan yürümekte zorlanan, bembeyaz olmuş saçları daima kına kokan, yüzünde asrın çizgilerini taşıyan, yaşlı bir kadındı o. Sanki hep öyle doğmuştu, sanki hiç çocuk olmamış, hiç genç olmamıştı, sanki sadece nene olabilirdi o.

 

Gerçek bir neneydi benim nenem.  Beni bütün çocuklara karşı koruyan, yeni sönmüş mangalın sıcak külünde, ucu kırık yumurtaları kabuğunda pişiren nenem. O’ndan sonra hiç o kadar lezzetli yumurtalar yemedim. Hatta bir gün bütün çocukları çağırıp “Gelin size bir yumurta yapacağım. Lezzetine doyamayacaksınız, bana nenem yapardı” dedim. Ama olmadı, onunkiler gibi lezzetli olmadı. Hatta hiç olmadı, kimse de yemedi zaten, sadece komik bulup güldüler. Güldüler çünkü onlar benim nenemin yaptığı yumurtaları hiç yemediler, o lezzeti hiç tatmadılar. 

Kendine güvenen, kafasına koyduğunu yapan, korkusuz Osmanlı kadındı benim nenem. Zamanın da çok güzel bir kadınıymış. Uzun boylu bembeyaz tenli, kocaman gözleri, kırbaç gibi uzun saçlarıyla çok alımlı bir kadınmış benim nenem. Ayakları bembeyaz bir pamuk gibiymiş. Bir gün ayakkabı almaya gitmiş, ayakkabıcı ayaklarına aşık olmuş, ama o, benim dedemi sevmiş...

 

Dedem de aşık olunacak erkekmiş yani. Sarışın, mavi gözlü, iri yarı  bir delikanlı, kalın ayak bilekleri, kocaman elleriyle gücün, kuvvetin sembolü.. Dedem aynı zamanda iyi bir de güreşçiymiş. Gençlik yıllarını anlattığında güreşte hiç kimseye yenilmediğinden övgüyle söz ederken, o yıllara döner, daha bir dikleşirdi omuzları..

Pırıl pırıl, sapsarı saçlarına, ne de güzel yakışırmış mavi gözleri dedemin. Gözlerinin içi hep gülerdi, şakalarıyla çevresindekileri hep güldüren, sevecen, hoşgörülü, mutlu biriydi dedem. Ama bazen hiç olmadık bir yerde, hiç olmadık bir zamanda, acı bir türkü tutturur, acı acı ağlardı sonra. O’nun acısının adı Ayşe’ydi. Ayşe’nin adı ekmek.. Savaşta kaybolan kardeşi...

 

DİĞER YAZILAR
Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Sözlü çiftinin 14 Şubat hassasiyeti
Sözlü çiftinin 14 Şubat hassasiyeti
Metin Şentürk konserinde evlenme teklifi
Metin Şentürk konserinde evlenme teklifi