Çevresindeki 250 köyüyle birlikte yaklaşık 350 bin insana hitap eden,
Dicle Havzası’nın tam kalbinde, yolların kavuştuğu yerde duran doğal bir merkezdir.
Bu yüzden yıllardır “doğar bir vilayet” denir Midyat için.
Çünkü fonksiyonu, çoktan ilçe sınırlarını aşmıştır.
Ama gelin görün ki sağlık altyapısı, bu gerçeğin gerisinde kalmıştır.
Midyat Devlet Hastanesi yıllar önce 200 yataklı olarak planlandı.
Ancak 150 yataklı olarak inşa edildi.
O gün için belki yeterli görüldü.
Ama bugün tablo çok daha ağır.
Nüfus arttı.
Çevre ilçelerden gelen hasta sayısı arttı.
Köylerden gelenler arttı.
Turizm arttı.
Ama hastanenin kapasitesi yerinde saydı.
2025 yılında yaklaşık 3 milyon turist geldi Midyat’a.
Bu sayı her yıl artarak devam ediyor.
Üstelik bu sadece gelen turistler…
Yurt dışında yaşayan yüzbinlerce Midyatlı,
yılın önemli bir bölümünü memleketinde geçiriyor.
Yaz aylarında, bayramlarda, düğünlerde, tatillerde
şehrin nüfusu katlanıyor.
Buna bir de Midyat’ın
Doğu ve Güneydoğu’nun Orta Doğu’ya açılan kapısı olma özelliğini ekleyin.
Irak’tan, komşu ülkelerden, sınır ötesinden
sağlık hizmeti alabilecek bir lokasyondan söz ediyoruz.
Sağlık turizmi açısından da
çok ciddi bir potansiyel barındıran bir şehirden…
Ama bu potansiyel, ne yazık ki planlamaya yansımamış.
Bugün Midyat Devlet Hastanesi hâlâ B sınıfı hastane statüsünde görünüyor.
Oysa fiiliyatta taşıdığı yük, bu tanımın çok ötesinde.
Bu nedenle Midyat ve çevresinde yaşayan binlerce insan,
sağlık hizmeti almak için
Batman’a, Mardin’e gitmek zorunda kalıyor.
İşte kritik mesele tam da burada başlıyor.
Midyat Devlet Hastanesi, ihtiyaca tam anlamıyla cevap veremediği için
bölgedeki çok sayıda hasta,
Batman ve Mardin’deki hastanelere başvuruyor.
Bu hastalar, hasta potansiyeli olarak o merkezlere yazılıyor.
Sonuçta ne oluyor?
Bakanlık istatistiklere baktığında,
rakamlar Midyat’ı küçük gösteriyor.
Hasta sayısı az görünüyor.
Yük hafif sanılıyor.
Planlama da buna göre yapılıyor.
Oysa gerçek sahada bambaşka.
Midyat’ın yükü,
resmî tablolarda görünmüyor.
Çünkü bu yük,
başka şehirlerin hanesine yazılıyor.
Ve Midyat,
istatistikler yüzünden mağdur edilen bir şehir hâline geliyor.
En can alıcı nokta ise kalp vakaları…
Kalp krizi…
Dakikalarla yarışılır.
Ama Midyat’ta anjiyo ünitesi yok.
Sevk var.
Yol var.
Ve ne yazık ki bazen
o yolun dönüşü olmuyor.
Bu sadece bir sağlık verisi değildir.
Bu; kapıda bekleyen bir annedir.
Bu; “haber gelmedi” diye sabaha kadar uyuyamayan bir evdir.
Bu; yarım kalan bir hayattır.
Bir başka mesele daha var…
Bu hastane planlanırken,
şehrin ortak bir aklı olarak şunu söylemiştik:
“Bugünü değil, yarını düşünelim.
En az 150 dönümlük alan ayrıralım.”
Ama bu uyarılar dikkate alınmadı.
Sonuç ortada:
Büyüyemeyen bir hastane…
Sıkışan bir sağlık sistemi…
Taşan bir yük…
Kimse fazlasını istemiyor.
Kimse ayrıcalık talep etmiyor.
İstenen şey çok temel ve çok insani:
– Bölgenin yükünü taşıyacak bölge hastanesi statüsü,
– Anjiyo ünitesi,
– Yeni kardiyoloji uzmanları,
– Artırılmış acil ve yatak kapasitesi,
– Ve Midyat’ın gerçek fonksiyonuna uygun bir sağlık master planı…
Çünkü şunu artık kabul etmeliyiz:
Doğal bir vilayet, ilçe mantığıyla yönetilemez.
Bir şehrin geleceği bazen
imar planlarında değil,
acil serviste yazılır.
Midyat’ın kalbi güçlü atıyor.
Ama bu kalbin,
daha fazla yalnız bırakılmaması gerekiyor.
Bu mesele ertelenecek bir mesele değil.
Bu bir bina meselesi değil.
Bu, hayat meselesi.
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
MİDYAT İÇİN SAĞLIK MASTER PLANI ŞART
Halil El
Gece…
Acil servisin ışıkları yanıyor.
Bir telaş, bir koşuşturma…
Ama en çok da bir bekleyiş var.
Bir kalp hızlanıyor.
Biri daha durma noktasında.
Ve o an insan ister istemez şunu soruyor:
Bir şehrin kalbi, ne kadar yük taşır?
Midyat bugün sadece bir ilçe değildir.
Haritada öyle yazsa da, hayat öyle akmıyor.
Midyat; Dargeçit’tir, İdil’dir, Gercüş’tür. Güçlükonaktır.
Çevresindeki 250 köyüyle birlikte yaklaşık 350 bin insana hitap eden,
Dicle Havzası’nın tam kalbinde, yolların kavuştuğu yerde duran doğal bir merkezdir.
Bu yüzden yıllardır “doğar bir vilayet” denir Midyat için.
Çünkü fonksiyonu, çoktan ilçe sınırlarını aşmıştır.
Ama gelin görün ki sağlık altyapısı, bu gerçeğin gerisinde kalmıştır.
Midyat Devlet Hastanesi yıllar önce 200 yataklı olarak planlandı.
Ancak 150 yataklı olarak inşa edildi.
O gün için belki yeterli görüldü.
Ama bugün tablo çok daha ağır.
Nüfus arttı.
Çevre ilçelerden gelen hasta sayısı arttı.
Köylerden gelenler arttı.
Turizm arttı.
Ama hastanenin kapasitesi yerinde saydı.
2025 yılında yaklaşık 3 milyon turist geldi Midyat’a.
Bu sayı her yıl artarak devam ediyor.
Üstelik bu sadece gelen turistler…
Yurt dışında yaşayan yüzbinlerce Midyatlı,
yılın önemli bir bölümünü memleketinde geçiriyor.
Yaz aylarında, bayramlarda, düğünlerde, tatillerde
şehrin nüfusu katlanıyor.
Buna bir de Midyat’ın
Doğu ve Güneydoğu’nun Orta Doğu’ya açılan kapısı olma özelliğini ekleyin.
Irak’tan, komşu ülkelerden, sınır ötesinden
sağlık hizmeti alabilecek bir lokasyondan söz ediyoruz.
Sağlık turizmi açısından da
çok ciddi bir potansiyel barındıran bir şehirden…
Ama bu potansiyel, ne yazık ki planlamaya yansımamış.
Bugün Midyat Devlet Hastanesi hâlâ B sınıfı hastane statüsünde görünüyor.
Oysa fiiliyatta taşıdığı yük, bu tanımın çok ötesinde.
Bu nedenle Midyat ve çevresinde yaşayan binlerce insan,
sağlık hizmeti almak için
Batman’a, Mardin’e gitmek zorunda kalıyor.
İşte kritik mesele tam da burada başlıyor.
Midyat Devlet Hastanesi, ihtiyaca tam anlamıyla cevap veremediği için
bölgedeki çok sayıda hasta,
Batman ve Mardin’deki hastanelere başvuruyor.
Bu hastalar, hasta potansiyeli olarak o merkezlere yazılıyor.
Sonuçta ne oluyor?
Bakanlık istatistiklere baktığında,
rakamlar Midyat’ı küçük gösteriyor.
Hasta sayısı az görünüyor.
Yük hafif sanılıyor.
Planlama da buna göre yapılıyor.
Oysa gerçek sahada bambaşka.
Midyat’ın yükü,
resmî tablolarda görünmüyor.
Çünkü bu yük,
başka şehirlerin hanesine yazılıyor.
Ve Midyat,
istatistikler yüzünden mağdur edilen bir şehir hâline geliyor.
En can alıcı nokta ise kalp vakaları…
Kalp krizi…
Dakikalarla yarışılır.
Ama Midyat’ta anjiyo ünitesi yok.
Sevk var.
Yol var.
Ve ne yazık ki bazen
o yolun dönüşü olmuyor.
Bu sadece bir sağlık verisi değildir.
Bu; kapıda bekleyen bir annedir.
Bu; “haber gelmedi” diye sabaha kadar uyuyamayan bir evdir.
Bu; yarım kalan bir hayattır.
Bir başka mesele daha var…
Bu hastane planlanırken,
şehrin ortak bir aklı olarak şunu söylemiştik:
“Bugünü değil, yarını düşünelim.
En az 150 dönümlük alan ayrıralım.”
Ama bu uyarılar dikkate alınmadı.
Sonuç ortada:
Büyüyemeyen bir hastane…
Sıkışan bir sağlık sistemi…
Taşan bir yük…
Kimse fazlasını istemiyor.
Kimse ayrıcalık talep etmiyor.
İstenen şey çok temel ve çok insani:
– Bölgenin yükünü taşıyacak bölge hastanesi statüsü,
– Anjiyo ünitesi,
– Yeni kardiyoloji uzmanları,
– Artırılmış acil ve yatak kapasitesi,
– Ve Midyat’ın gerçek fonksiyonuna uygun bir sağlık master planı…
Çünkü şunu artık kabul etmeliyiz:
Doğal bir vilayet, ilçe mantığıyla yönetilemez.
Bir şehrin geleceği bazen
imar planlarında değil,
acil serviste yazılır.
Midyat’ın kalbi güçlü atıyor.
Ama bu kalbin,
daha fazla yalnız bırakılmaması gerekiyor.
Bu mesele ertelenecek bir mesele değil.
Bu bir bina meselesi değil.
Bu, hayat meselesi.