Yıl 1910’du Zeynep doğdu Esmer, güzel bir kızdı. Anasının adı Fatma’ydı, babasının adı Gök Mehmet. Amca dayı geniş bir aileydi. Yaylaya çıkarlardı Toroslara. Sürü sürü davarları vardı. Bir gün askere çağırdılar Gök Mehmet’i. Davarları sattı, son verdi konup göçmeye. Eşine satılan paradan bıraktı biraz. Askere gitti. Çanakkale’de savaştı düşmanla. Şehit düştü.
Ana kaldı ersiz, çocuklar babasız. Zeşnep, Ayşe ablasıyla büyüdü.
Birinci Dünya Savaşı bitmiş, Mondros Anlaşması yapılmış. Fransızlar, İngilizler, İtalyanlar, Yunanlar işgal etmiş ülkeyi.
Mersin, Adana, Antep, Maraş, Urfa ve yöresini Fransızlar işgal etmişler. İlk önce Türk bayraklarını indirmişler kendi bayraklarını asmışlar; yasak etmişler Türkçeyi. Evlere girmişler. Öldürmüşler halkı. Sağ kalanlar Toroslara doğru kaçmışlar.
Zeynep, Ayşe ve anaları, ineklerinin üstünde ağırlıkları; düşmüşler yola. Eşkıyalar çevirmişler, alıp ineklerini kesmek istemişler. Yalvarışlarına dayanamayıp bırakmışlar…
Toroslara varmışlar. Bir aileye sığınmışlar. Bu ara gözleri görmez olmuş Ayşe’nin. Ne doktor var ne bişey, gözlere baksın.
Evlenme çağı gelmiş Zeynep’in. 1913 doğumlu Yusuf istetmiş. Annesi verdim gitti o keleş oğlana demiş. Evlenmişler Yusuf’un baba evinde. On bir çocuk doğurmuş Zeynep. Yedisini toprağa vermiş. Ağlardı gizli gizli. Tek tesellisi dört çocuğunun yaşıyor olmasıydı.
Büyük oğlu öğretmen oldu.İkinci oğlu Sümerbank’tan emekli oldu. Üçüncüsü kızdı evlendi Baltalı Köyü’nden biriyle. Dördüncüsü oğlandı, oda evlendi, ayrıldı, köyde oturuyor.
1972’de Yusuf, 1986’da Zeynep-Ayşe, 1913’te ikinci oğul Muammer yaşamdan ayrıldılar…
İşte böyle, kısa anlamlı bir öykü.
ANALAR GÜNÜ MUTLU OLSUN…
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Analar gününde bir ana öyküsü
M.Demirel Babacanoğlu
Yıl 1910’du Zeynep doğdu Esmer, güzel bir kızdı. Anasının adı Fatma’ydı, babasının adı Gök Mehmet. Amca dayı geniş bir aileydi. Yaylaya çıkarlardı Toroslara. Sürü sürü davarları vardı. Bir gün askere çağırdılar Gök Mehmet’i. Davarları sattı, son verdi konup göçmeye. Eşine satılan paradan bıraktı biraz. Askere gitti. Çanakkale’de savaştı düşmanla. Şehit düştü.
Ana kaldı ersiz, çocuklar babasız. Zeşnep, Ayşe ablasıyla büyüdü.
Birinci Dünya Savaşı bitmiş, Mondros Anlaşması yapılmış. Fransızlar, İngilizler, İtalyanlar, Yunanlar işgal etmiş ülkeyi.
Mersin, Adana, Antep, Maraş, Urfa ve yöresini Fransızlar işgal etmişler. İlk önce Türk bayraklarını indirmişler kendi bayraklarını asmışlar; yasak etmişler Türkçeyi. Evlere girmişler. Öldürmüşler halkı. Sağ kalanlar Toroslara doğru kaçmışlar.
Zeynep, Ayşe ve anaları, ineklerinin üstünde ağırlıkları; düşmüşler yola. Eşkıyalar çevirmişler, alıp ineklerini kesmek istemişler. Yalvarışlarına dayanamayıp bırakmışlar…
Toroslara varmışlar. Bir aileye sığınmışlar. Bu ara gözleri görmez olmuş Ayşe’nin. Ne doktor var ne bişey, gözlere baksın.
Örgütlenmiş Toros köylüleri halk… Düşmanı kovmuşlar Adana, Mersin’den, Antep’ten, Maraş’tan, Urfa’dan…
Evlenme çağı gelmiş Zeynep’in. 1913 doğumlu Yusuf istetmiş. Annesi verdim gitti o keleş oğlana demiş. Evlenmişler Yusuf’un baba evinde. On bir çocuk doğurmuş Zeynep. Yedisini toprağa vermiş. Ağlardı gizli gizli. Tek tesellisi dört çocuğunun yaşıyor olmasıydı.
Büyük oğlu öğretmen oldu.İkinci oğlu Sümerbank’tan emekli oldu. Üçüncüsü kızdı evlendi Baltalı Köyü’nden biriyle. Dördüncüsü oğlandı, oda evlendi, ayrıldı, köyde oturuyor.
1972’de Yusuf, 1986’da Zeynep-Ayşe, 1913’te ikinci oğul Muammer yaşamdan ayrıldılar…
İşte böyle, kısa anlamlı bir öykü.
ANALAR GÜNÜ MUTLU OLSUN…