Dünya Şiir Günü

Dünya Şiir Günü’nde savaş çıkaranlardan birini ahlatıyor şiir. Savaş olmasın, savaş olmasın diyorum. Savaşta yalnızca insanlar değil, çocuklar, kadınlar, hayvanlar, ağaçlar, bitkiler, otlar, sebzeler, meyveler de ölüyor. Hava kirleniyor, oksijen gidiyor…bunalıyor bütün dünya. Savaş demek ölüm demek. Savaşı çıkaranlar olmasın bu dünyada.

İlk önce şiir vardı dünyada, yine şiir var; şiirsiz yaşayamaz canlılar… Dünya Şiir Günü’nde, insanlık savaşla denenmez diyorum;

sunuyorum şiiri.

M. Demirel Babacanoğlu

İNSANLIK SAVAŞLA DENENMEZ *

İnsanlık ölmüştür!

Netenyahu

Kan içici misin

Çocukları insanları öldürüyorsun

Doymuyor musun

Hitlerin yerine mi geçtin

Ya da Mussolin’in

Atıyorsun fosfor bombalarını

Patlatıyorsun insanların ciğerini

Necisin sen? Yahu

Yedi ekimde başlattığın savaş

Çıktı çığırından

Serildi insanlar yere

Kokuyor cesetler

Gazze’de Filistin’de

Bebek çocuk yaşlı kadın demedin

Öldürdün

Saydın mı hiç

Kaç çocuk kaç insan öldürdün?

Yetinmedin

Hastaneleri bile bombaladın

Öyle mi buyurdu Tevrat

Büyük destekçin ABD

Seviniyorsun

Destekçilerinle kucaklaşıyorsun

Bakalım nereye kadar sürecek

İnsanlık ağlıyor

Sen insan değil misin

Son yüz yılın Hitleri misin

Yoksa

Mussoluni’si mi?

Ne diyor insan

Dünya bu katliamın karşısında

Suskun!

Dilini mi yuttu

ABD baydın

Diğerleri

Onlar da mı senden?

İlk kanlı saldırıyı Hamas başlattı ya

Onların tanrısı yok!

Durmaz bu savaş!

Yediğin naneyi beğendin mi

Otuz dünya devleti terörist diyor sana

Suç işliyor Netenyahu

Gazze’de Filistin’de ölenlerin sayısı bellisiz

Çocukların ölüsünü taşıyorlar ellerde

Yakışmıyor çocuklara ölüm

Dünyaya savaş

Kessin ilişkilerini ülkeler

Çeksinler elçilerini

Petrol dolar aldı başını gidiyor

Açlık algısı ağır basıyor

Ağlıyor insanlar

Rahat mı savaşı çıkaranlar

Sen ne zaman ağlayacaksın

Netenyahu?

Kırmızı çıkıyor TV ekranları

Gazeteler

Bitmiyor savaş

Nerede olursa olsun

Yasaklanmalı savaş

Sevmeli insanlar

İnsanları

Yapmalı barış

2023, Adana

(*) Yeni yayınlanan BÜTÜN ŞİİRLERİM PARAKAN adlı kitabımdan sayfa 458