Geldik Sana Düziçi!

Dumanlı Dağları (Düldül Dağı), Pirsultanlı, Sabun Çayı, Demiryolu-Yarbaşı çevrelemiş seni.

Altı yıl okudum burada. Düziçi Köy Enstitüsü/Düziçi İlköğretmen Okulu.

Sen olmasaydın ben/biz nerde, nasıl okuyacaktık? Yoksul çocuklarıydık; kurtarıcımız oldun sen.

Aydınlık, ışık saçıyordun bana sana ona; ekmek veriyordun…

Yürüdük İkinci Bina önüne… İkinci Bina Düziçi Köy Enstitüsü Müzesi. Dört dershane binasından biri ayakta kalabildi.

Dördündün de okudum. Elim yüzüm, çarığım ayağım, izim, gözüm, usum, anlağım, öğretmenim, arkadaşım, yoldaşım, gördüğüm, sevdiğim, saydığım burada; hemen hepsi, şimdi gözümün önünde…

Dördüncü bina yok, ikinci, üçüncü bina çökmüş. Mehmet Yetenç, Osman Ünver, Rahmi Dönmez, Ali Gitmez, İsmail Narlı, Şakir Candemir,Mehmet Yaman, Ahmet Z. Özdemir, İbrahim Bayram, Hüseyin Şanlı, Enver Çakmak, Orhan Ünal, Sabiha Yaman, Ali Bağcı, Liston, Koca Rüstem (…) nerede? İşte hepsi hepsi gözümün önünde…

Durduk İkinci Bina önünde, Atatürk Büstü karşısında, saygı duruşunda, İstiklal Marşı’nda… İnledi Düziçi! Dağ taş dinledi... Adana Mersin, Hatay, Gaziantep, Maraş’tan gelenler vardı, sarıştık, konuştuk, anlattık her şeyimizi birbirimize…

Toplandık sinema binasında… Anlattık Düziçi Köy Enstitüsü’nü, üç bin dönüm arazisini… kümesini, ahırını, bahçesini, tahılını, sebzesini, yemekhanesini, motorhanesini, dershanesini, atölyesini, müzikhanesini, sosyal-fen dershanesini, resim…iş atölyesini…

Öyle doluyduk ki, sığmıyorduk içimiz içimize. Sınıf arkadaşlarım, okul arkadaşlarım hep buradaydık… Muti Elmas, Ahmet Yaşar Erçetin, Halil Atılgan, Mesude Bozdoğan, Hatice Özdemir, Şefika Akyel, Hüseyin Akyel, Selim Demir; ağabeylerimiz Tahir Pugat, Kaplan Gürdil, Nazif, Kayagil, Hacı Elibol …. Ve daha niceleri

Okuduk şiirlerimizi coştuk. Ağladık…

Döndük geldiğimiz yere…

20.04.2026, Adana