İnsanlık tarihini başlatan, medeniyetleri toprağa bağlayan tek bir bitki seçmemiz gerekseydi, bence bu şüphesiz buğday olurdu. Sonuçta insanlığın ilk tarihiyle beraber önemli olan ve tarım devrimiyle hayatımıza giren buğday, bugün hâlâ küresel düzenin, ekonominin ve en önemlisi hayatta kalmamızın en stratejik aktörü olarak karşımıza çıkmaktadır.
Dünya nüfusunun her gün tükettiği ve gerekli olan kalorinin neredeyse beşte birini buğday tek başına karşılamaktadır. Buğday, sadece bir tarım ürünü değil, tüm insanlığın adeta ortak paydasıdır. Soframızdaki ekmek, tabağımızdaki makarna, çorbamızdaki undur buğday. Tabi bu kadar önemli bir ürünün arzında yaşanacak en ufak bir kesinti, bugün milyarlarca insan için doğrudan açlık ve gıda krizi anlamına gelir.
Çok uzağa gitmeye gerek yok. Daha birkaç yıl önce yaşanan korona pandemisi, halen devam eden Rusya-Ukrayna savaşı, ABD/İsrail – İran savaşı nedeniyle yaşadıklarımız ortada. Bir bakımda son yıllarda küresel çapta yaşanan jeopolitik krizler bize acı bir gerçeği tekrar hatırlattı. Buğday, en az petrol ve doğal gaz kadar güçlü bir silah.
Evet! Tedariğinde yaşanacak en ufak bir sorun, dünyanın birçok yerinde ekmek kuyruklarına yol açar. Bununla beraber buğday ambarlarına sahip olan ülkeler, bugün dünya sahnesinde stratejik bir üstünlük elinde tutmakta.
Son yıllarda yaşadığımıza küresel ısınma, düzensiz yağışlar ve kuraklık buğday üretimini vurmakta ve bu da gösteriyor ki, bu hayati miras bugün ciddi bir tehdit altında. Ayrıca tarım alanlarının azalması ve artan girdi maliyetleri, ‘Gelecekte ekmek bulabilecek miyiz?’ sorusunu aklımıza getiriyor.
O bakımdan buğday üretimine büyük önem vermek şart bence. Unutmamak gerekir ki, buğdaya sahip çıkmak, bir ülkenin bağımsızlığını koruması anlamına gelir. Özellikle yerli tohumu savunmak, tarım teknolojilerine yatırım yapmak ve sahip olduğumuza her karış toprağı değerlendirmek artık bir tercih değil, varoluşsal bir zorunluluk demek lazım.
Nüfusu hızla artan, pandemiler, savaşlar vs. ile lojistik hatları tıkanan ve en önemlisi iklim kriziyle kavrulan dünyamızda buğday, petrol, doğalgaz gibi önemli enerjiler kadar stratejik bir mesele oldu. Bugün Türkiye, yaklaşık 9.4 milyon hektarlık ekim alanı ve yıllık 18-22 milyon ton civarındaki rekoltesiyle çok güçlü bir potansiyele sahip ancak bu rakamlar bizi yanıltmamalı ve rehavete sürüklememeli.
Yakın gelecekte nüfusumuzun 100 milyonu aşacağı öngörülürken, bugünkü üretim miktarını korumak yetmeyecek. Her yıl bu üretimi katlayarak artırmak zorunluluk hale gelecek. Küresel krizler kapımıza dayandığında paradan ziyade, ambarınızda ne kadar buğday olduğu hayati önem taşımakta. O nedenle kimseye muhtaç olmamanın tek yolu, kendi toprağımızda kendi kendimize yetebilmemizdir.
Evet! Geleceği planlamak, bugünden toprağa ve üreticiye yatırım yapmaktan geçmekte. Kuraklığa dayanıklı yerli tohumları geliştirmek, modern sulama sistemlerini yaygınlaştırmak ve gençleri yeniden tarıma kazandırmak bir tercih değil, zorunluluk olmuştur. Unutmayalım ki buğdayda yaşanacak bir kriz, sadece çiftçiyi değil, tepeden tırnağa hepimizin mutfağını ve geleceğini vurur.
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Dünyanın geleceği buğday
Muhammed Mesut AYBERK
İnsanlık tarihini başlatan, medeniyetleri toprağa bağlayan tek bir bitki seçmemiz gerekseydi, bence bu şüphesiz buğday olurdu. Sonuçta insanlığın ilk tarihiyle beraber önemli olan ve tarım devrimiyle hayatımıza giren buğday, bugün hâlâ küresel düzenin, ekonominin ve en önemlisi hayatta kalmamızın en stratejik aktörü olarak karşımıza çıkmaktadır.
Dünya nüfusunun her gün tükettiği ve gerekli olan kalorinin neredeyse beşte birini buğday tek başına karşılamaktadır. Buğday, sadece bir tarım ürünü değil, tüm insanlığın adeta ortak paydasıdır. Soframızdaki ekmek, tabağımızdaki makarna, çorbamızdaki undur buğday. Tabi bu kadar önemli bir ürünün arzında yaşanacak en ufak bir kesinti, bugün milyarlarca insan için doğrudan açlık ve gıda krizi anlamına gelir.
Çok uzağa gitmeye gerek yok. Daha birkaç yıl önce yaşanan korona pandemisi, halen devam eden Rusya-Ukrayna savaşı, ABD/İsrail – İran savaşı nedeniyle yaşadıklarımız ortada. Bir bakımda son yıllarda küresel çapta yaşanan jeopolitik krizler bize acı bir gerçeği tekrar hatırlattı. Buğday, en az petrol ve doğal gaz kadar güçlü bir silah.
Evet! Tedariğinde yaşanacak en ufak bir sorun, dünyanın birçok yerinde ekmek kuyruklarına yol açar. Bununla beraber buğday ambarlarına sahip olan ülkeler, bugün dünya sahnesinde stratejik bir üstünlük elinde tutmakta.
Son yıllarda yaşadığımıza küresel ısınma, düzensiz yağışlar ve kuraklık buğday üretimini vurmakta ve bu da gösteriyor ki, bu hayati miras bugün ciddi bir tehdit altında. Ayrıca tarım alanlarının azalması ve artan girdi maliyetleri, ‘Gelecekte ekmek bulabilecek miyiz?’ sorusunu aklımıza getiriyor.
O bakımdan buğday üretimine büyük önem vermek şart bence. Unutmamak gerekir ki, buğdaya sahip çıkmak, bir ülkenin bağımsızlığını koruması anlamına gelir. Özellikle yerli tohumu savunmak, tarım teknolojilerine yatırım yapmak ve sahip olduğumuza her karış toprağı değerlendirmek artık bir tercih değil, varoluşsal bir zorunluluk demek lazım.
Nüfusu hızla artan, pandemiler, savaşlar vs. ile lojistik hatları tıkanan ve en önemlisi iklim kriziyle kavrulan dünyamızda buğday, petrol, doğalgaz gibi önemli enerjiler kadar stratejik bir mesele oldu. Bugün Türkiye, yaklaşık 9.4 milyon hektarlık ekim alanı ve yıllık 18-22 milyon ton civarındaki rekoltesiyle çok güçlü bir potansiyele sahip ancak bu rakamlar bizi yanıltmamalı ve rehavete sürüklememeli.
Yakın gelecekte nüfusumuzun 100 milyonu aşacağı öngörülürken, bugünkü üretim miktarını korumak yetmeyecek. Her yıl bu üretimi katlayarak artırmak zorunluluk hale gelecek. Küresel krizler kapımıza dayandığında paradan ziyade, ambarınızda ne kadar buğday olduğu hayati önem taşımakta. O nedenle kimseye muhtaç olmamanın tek yolu, kendi toprağımızda kendi kendimize yetebilmemizdir.
Evet! Geleceği planlamak, bugünden toprağa ve üreticiye yatırım yapmaktan geçmekte. Kuraklığa dayanıklı yerli tohumları geliştirmek, modern sulama sistemlerini yaygınlaştırmak ve gençleri yeniden tarıma kazandırmak bir tercih değil, zorunluluk olmuştur. Unutmayalım ki buğdayda yaşanacak bir kriz, sadece çiftçiyi değil, tepeden tırnağa hepimizin mutfağını ve geleceğini vurur.