Adana’da son haftalarda yağan yağmurlar sonrası Seyhan Baraj Gölü’nün doluluk oranı yüzde 58’den yüzde 66’ya yükseldi.
Rakam küçük görünebilir ama aslında büyük bir hikâyeyi anlatıyor: Doğa bekler, sabreder ve günü geldiğinde kendi dengesini yeniden kurar.
Son üç yıldır kuraklığın ağır yükünü taşıyan kentte, baraj gölü neredeyse geri çekilmişti. Suların çekildiği alanlar çıplak toprak haline gelmiş, göl yatağının ortasında yürünebilir olmuştu.
Bu manzara kimileri için endişe, kimileri için fırsat oldu. Fırsat görenler, suyun bıraktığı zemine marul ve lahana ekti. Toprak boş kalmasın istediler belki; belki de “nasıl olsa su gelmez” diye düşündüler.
Ama su geldi.
Yağmur yağdı, hem de aralıksız. Baraj yükseldi. Ekili alanlar yeniden suyun altında kaldı. Doğa, “Burası benim” dedi.
Bu tabloyu sadece bir meteorolojik gelişme olarak okumak eksik olur. Aslında yaşadığımız şey, kuraklıkla birlikte gelen bir rehavetin, hatta bir unutkanlığın sonucu.
Biz su çekilince onun geri dönmeyeceğini sandık. Oysa baraj gölü bir tarla değil; geçici bir boşluk kalıcı bir mülkiyet anlamına gelmez.
Kuraklık bize şunu öğretmeliydi: Suyun olmadığı bir coğrafyada hayatın dengesi pamuk ipliğine bağlıdır. Ama biz kuraklığı kalıcı, yağmuru geçici sandık. Şimdi tablo tersine döndü.
Doluluk oranının yüzde 66’ya çıkması elbette sevindirici. Tarım için, içme suyu için, enerji üretimi için önemli bir eşik. Fakat asıl soru şu: Bu artış bize bir ders olacak mı?
Baraj gölünün çekilen tabanında tarım yapmak, aslında çaresizliğin ve belirsizliğin yansımasıydı. İnsan suyun yokluğuna o kadar alıştı ki göl yatağını bile “kazanılmış alan” gibi görmeye başladı. Oysa doğa, insanın planlarına göre hareket etmiyor.
Bugün sular yükseldi diye rahatlamak da doğru değil. Yüzde 66 doluluk, bolluk demek değil; sadece nefes almak demek.
İklim krizinin gölgesinde yaşıyoruz. Bir yıl yağmur fazla yağar, bir yıl hiç yağmaz. Önemli olan suyun geldiği zaman sevinmek değil, geldiğinde onu akılcı kullanmak.
Seyhan Baraj Gölü bize bir kez daha şunu hatırlattı: Doğa sabırlıdır ama unutmaz. Göl çekilir, insanlar iner; göl yükselir, insanlar çekilir. Asıl mesele bu döngüyü kavrayabilmek.
Belki de bu yağmurlar sadece barajı doldurmadı. Belki biraz da zihnimizi doldurdu. Suyun değerini, toprağın sınırını ve doğayla inatlaşmanın bedelini bir kez daha gösterdi.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Adana’da yağmur bereketi
Fatma AKÇAY
Adana’da son haftalarda yağan yağmurlar sonrası Seyhan Baraj Gölü’nün doluluk oranı yüzde 58’den yüzde 66’ya yükseldi.
Rakam küçük görünebilir ama aslında büyük bir hikâyeyi anlatıyor: Doğa bekler, sabreder ve günü geldiğinde kendi dengesini yeniden kurar.
Son üç yıldır kuraklığın ağır yükünü taşıyan kentte, baraj gölü neredeyse geri çekilmişti. Suların çekildiği alanlar çıplak toprak haline gelmiş, göl yatağının ortasında yürünebilir olmuştu.
Bu manzara kimileri için endişe, kimileri için fırsat oldu. Fırsat görenler, suyun bıraktığı zemine marul ve lahana ekti. Toprak boş kalmasın istediler belki; belki de “nasıl olsa su gelmez” diye düşündüler.
Ama su geldi.
Yağmur yağdı, hem de aralıksız. Baraj yükseldi. Ekili alanlar yeniden suyun altında kaldı. Doğa, “Burası benim” dedi.
Bu tabloyu sadece bir meteorolojik gelişme olarak okumak eksik olur. Aslında yaşadığımız şey, kuraklıkla birlikte gelen bir rehavetin, hatta bir unutkanlığın sonucu.
Biz su çekilince onun geri dönmeyeceğini sandık. Oysa baraj gölü bir tarla değil; geçici bir boşluk kalıcı bir mülkiyet anlamına gelmez.
Kuraklık bize şunu öğretmeliydi: Suyun olmadığı bir coğrafyada hayatın dengesi pamuk ipliğine bağlıdır. Ama biz kuraklığı kalıcı, yağmuru geçici sandık. Şimdi tablo tersine döndü.
Doluluk oranının yüzde 66’ya çıkması elbette sevindirici. Tarım için, içme suyu için, enerji üretimi için önemli bir eşik. Fakat asıl soru şu: Bu artış bize bir ders olacak mı?
Baraj gölünün çekilen tabanında tarım yapmak, aslında çaresizliğin ve belirsizliğin yansımasıydı. İnsan suyun yokluğuna o kadar alıştı ki göl yatağını bile “kazanılmış alan” gibi görmeye başladı. Oysa doğa, insanın planlarına göre hareket etmiyor.
Bugün sular yükseldi diye rahatlamak da doğru değil. Yüzde 66 doluluk, bolluk demek değil; sadece nefes almak demek.
İklim krizinin gölgesinde yaşıyoruz. Bir yıl yağmur fazla yağar, bir yıl hiç yağmaz. Önemli olan suyun geldiği zaman sevinmek değil, geldiğinde onu akılcı kullanmak.
Seyhan Baraj Gölü bize bir kez daha şunu hatırlattı: Doğa sabırlıdır ama unutmaz. Göl çekilir, insanlar iner; göl yükselir, insanlar çekilir. Asıl mesele bu döngüyü kavrayabilmek.
Belki de bu yağmurlar sadece barajı doldurmadı. Belki biraz da zihnimizi doldurdu. Suyun değerini, toprağın sınırını ve doğayla inatlaşmanın bedelini bir kez daha gösterdi.