BİZE NE OLDU?

Dün Şanlıurfa’da, bugün Kahramanmaraş’ta…

Henüz çocuk yaşta bireylerin bulunduğu okullarda silah sesleri yükseliyorsa, burada sadece “bir olay” yoktur. Burada bir kırılma vardır. Hem de derin bir kırılma.

Eskiden okul denince akla güven gelirdi. Aileler çocuklarını kapıdan içeri bırakırken arkalarına dönüp bakmazdı bile.

Şimdi ise velilerin aklında tek bir soru var: “Acaba bugün bir şey olacak mı?” Bu noktaya nasıl geldik?

Çocuklar artık sokakta büyümüyor. Dijital bir dünyanın içinde, çoğu zaman denetimsiz, çoğu zaman yalnız büyüyorlar.

Saatlerce oynanan çevrim içi oyunlar, izlenen şiddet içerikleri, gerçek ile kurgu arasındaki çizgiyi belirsiz hale getiriyor. Şiddet, bir refleks gibi öğreniliyor.

Kaybetmenin öfkesi, kazanmanın hırsı, sanal dünyadan çıkıp gerçek hayata taşınıyor.

Ama meseleyi sadece oyunlara indirgemek de kolaycılık olur. Asıl mesele ilgisizlik.

Çocuk evde ama aslında yok. Aynı masada oturuluyor ama kimse kimseyi duymuyor.

Anne-baba çalışıyor, yorgun, meşgul… Çocuk ise kendi dünyasında, kendi kurallarıyla büyüyor. Onu kim yönlendiriyor? Ekranlar.

Bugün yaşanan bu olaylar bir sonuçtur.

Yıllardır biriken ihmalin, kopuşun ve yalnızlığın sonucu.

Aileler çocuklarının ne oynadığını bilmiyor. Ne izlediğini bilmiyor. Kimlerle konuştuğunu bilmiyor. Ama bir şey olduğunda herkes şaşırıyor.

Oysa çocuk sinyali çok önceden veriyor: içine kapanıyor, öfkeleniyor, agresifleşiyor. Bu işaretler çoğu zaman “ergenlik” deyip geçiliyor.

Bir çocuğun iç dünyasını fark etmek, artık neredeyse imkânsız hale geliyor.

Asıl sormamız gereken soru şu:

Bu noktaya gelene kadar neredeydik?

Artık gerçeklerle yüzleşmek gerekiyor.

Aileler çocuklarının hayatına “uzaktan izleyen” değil, “içinde olan” bireyler olmak zorunda.

Sadece karnesini değil, ruh halini de takip etmek zorunda. Sadece başarıyı değil, öfkeyi de konuşmak zorunda.

Bu bir nesil meselesi.

Ve eğer bugün “bize ne oldu?” sorusunu sormazsak, yarın bu soruyu sormaya bile fırsatımız olmayabilir.