Bombaların gölgesinde kalan hayatlar

Dünyanın neresine bakarsak bakalım, savaşın kazananı yok. Haritalar değişiyor, sınırlar çiziliyor, açıklamalar yapılıyor.

Ama değişmeyen tek bir gerçek var: Olan yine masum insanlara oluyor.

Bir ülkenin kaderi birkaç saat içinde, birkaç füze ile altüst edilebiliyor. Siyasetçiler konuşuyor, liderler tehdit ediyor, ordular harekete geçiyor.

Fakat bombaların düştüğü yerde ne strateji kalıyor ne diplomasi. Orada sadece korku var. Yıkılan evler var. Sığınaklara koşan çocuklar var.

Bir çocuğun hayali savaş görmek değildir. Bir annenin tek arzusu, evladını sağ salim büyütmektir.

Bir babanın en büyük isteği, ailesine huzurlu bir yaşam sunmaktır. İnsanlar kendi ülkelerinde, kendi topraklarında; kaossuz, savaşsız, bombasız yaşamak ister. Bu en temel insan hakkıdır.

Bugün dünyanın farklı coğrafyalarında yükselen siren sesleri, sadece bir ülkenin değil, insanlığın ortak utancıdır.

Çünkü savaş başladığında kaybeden yalnızca askerler değildir. Okula gidemeyen çocuklar, hastaneye ulaşamayan hastalar, evsiz kalan aileler de bu kaybın parçasıdır.

Özgürlük, yalnızca siyasi bir kavram değildir. Özgürlük; korkmadan sokağa çıkabilmek, geceyi huzurla karşılayabilmek, geleceğe umutla bakabilmektir. İnsanların en doğal hakkı budur.

Bugün belki ekranlardan izliyoruz. Ama o ekranların arkasında gerçek hayatlar var. Gerçek acılar, gerçek gözyaşları var.

Savaşın dili serttir ama sonuçları çok daha serttir.

Dünyanın hangi ülkesinde olursa olsun, masumların hayatı hiçbir siyasi hesabın, hiçbir güç mücadelesinin gölgesinde kalmamalı. İ

nsanlar kendi ülkelerinde, barış içinde, özgürce yaşayabilmeli.

Çünkü en büyük zafer, bir toprağı ele geçirmek değil; bir çocuğun gülümsemesini koruyabilmektir.